Thursday, May 28, 2020

ಆತ್ಮಬಲ

ಅನಾದಿ ನಾ, ಅನಂತ ನಾ, ಅವಧ್ಯ ನಾ ಕಣಾ!
ಕೊಲ್ಲ ಬಂದ ವೈರಿಗೂ ಮೃತ್ಯು ನಾ ಕಣಾ!

ಧರ್ಮಕಹಳೆ ಮೊಳಗಿಸುವೆ
ಮೃತ್ಯುವನ್ನೆ ಮಲಗಿಸುವೆ
ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಧನಾಗಿ ಸೆಣಸುವೆ!
ಖಡ್ಗ ಎನ್ನ ಕತ್ತರಿಸದು
ಅಗ್ನಿ ಎನ್ನ ಹೊತ್ತುರಿಸದು
ಎರಗಿ ಬಂದ ಮರಣಪಕ್ಷಿಯನ್ನೆ ಮಣಿಸುವೆ!

ಅನಾದಿ ನಾ, ಅನಂತ ನಾ, ಅವಧ್ಯ ನಾ ಕಣಾ!
ಪಾಶ ಕಂಡು ಬೆದರುವೆನೆ? ಸಿದ್ಧ ನಾ ಕಣಾ!

ಮೃಗದ ಪಂಜರವನು ಹೊಗುವೆ
ತಳ್ಳು ಅತ್ತ, ಹೇಡಿ ಮಗುವೆ!
ನಮ್ರ ದಾಸನಾಗಿಸುವೆ ಕ್ರೂರ ಸಿಂಹವ!
ಧಗಧಗಿಸುವ ಅಗ್ನಿಜ್ವಾಲೆ
ಸುರಿದು ಸುಡಲಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ
ತಣಿಸಿ ಅದನೆ ಹೊದ್ದು ನಿಲುವೆ, ನಾ ಅಸಂಭವ!

ಅನಾದಿ ನಾ, ಅನಂತ ನಾ, ಅವಧ್ಯ ನಾ ಕಣಾ!
ಸಿಡಿಲಿನ ಮರಿ ಭರತಪುತ್ರ ಬುದ್ಧ ನಾ ಕಣಾ!

ಯಂತ್ರ ತಂತ್ರ ಏನೆ ಇರಲಿ
ಶಸ್ತ್ರ ಅಸ್ತ್ರ ಎಲ್ಲ ಬರಲಿ
ಎದೆಯನೊಡ್ಡಿ ನಿಲುವೆ ಬಿಡದೆ ಆತ್ಮಗೌರವ;
ಹಾಲಾಹಲ ಉಂಡು ನಗುವೆ
ಶತ್ರುಗಳನು ಸೀಳಿ ಸಿಗಿವೆ
ನಾನು ಕಣಾ ವೈರಿಗಳಿಗೆ ಕಾಲಭೈರವ!

ಅನಾದಿ ನಾ, ಅನಂತ ನಾ, ಅವಧ್ಯ ನಾ ಕಣಾ!
ಭಾರತಾಂಬೆ ಮಡಿಲ ಕೂಸು, ನಾ ಸನಾತನಾ!

(ಮೂಲ ಮರಾಠಿ: ವಿನಾಯಕ ದಾಮೋದರ ಸಾವರ್ಕರ್ ಅವರ ಕವಿತೆ 'ಆತ್ಮಬಲ')

Monday, February 17, 2020

ಇದೆ ನಾಳೆ


ಮಗು ನಾನು
ನಿನ್ನೆ ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿದರೆ ಹೊರಳುವುದಕ್ಕೂ
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಕೈಕಾಲನ್ನಷ್ಟೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಂಸಲ
ಮುದ್ದೆ ನಾನು, ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನ
ಎದೆಹಾಲ ಕುಡಿದು ಬೆಳೆದೆನಮ್ಮ
ಹೊರಳಿದೆ, ತೆವಳಿದೆ, ನಿನ್ನ ಬೆಚ್ಚನೆ ತೋಳುಗಳ ತಬ್ಬಿ
ಮಲಗಿದೆ, ನಡೆವ ಕನಸ ಕಂಡೆ, ಕನಸಲ್ಲಿ ನಡೆದು
ಬಂದೆ, ನೀನೆತ್ತಿ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ತಬ್ಬಿದೆ, ನಾನು ಉಬ್ಬಿದೆ.

ನಿನ್ನ ಅಭಯಹಸ್ತ ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲಿರುವಾಗ
ನನಗೇತರ ಚಿಂತೆ! ತೆವಳುತ್ತ, ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುತ್ತ
ಮನೆಯನ್ನಳೆದೆ, ಅದೊಮ್ಮೆ ಕಾಲಿಗೆ ಬಲ ಬಂತು, ನೆಲಕ್ಕೂರಿದೆ,
ತೊಡೆಗೆ ಬಲ ಬಂತು, ಕೂತೆ, ಮೊಣಕಾಲು ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು,
ನಿಂತೆ. ನೀನು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಅಭಿನಂದಿಸಿದೆ, ಹುರಿದುಂಬಿಸಿದೆ.
ನಾನು ಒಂದೊಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟೆ, ಬಲ
ಸಾಲದೆ ಮಾಲಿದೆ. ಬಿದ್ದೆ, ತರಚಿತು, ಗಾಯ ಉರಿಯಿತು,
ಕಣ್ಣಿಂದ ಒಂದೆರಡು ಹನಿ ಹರಿಯಿತು, ನಿನ್ನ ಮಮತೆಯ ಕೈ
ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಬೆರಳ ನೇವರಿಸಿ ಒಂದೆರಡು ಸಾಲು ಬರೆಯಿತು,
ನೋವು ಮರೆಸಿತು.

ನಿಂತೆ ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೇ ನಾನು,
ಕೈಯೆತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಅಪ್ಪಿದೆ ಬಾನು, ನಡೆಯಲು ಕಲಿತೆ
ಒಂದೊಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಡುತ್ತ ನಿನ್ನ ಬೆರಳ ಹಿಡಿದು;
ನಡೆಯಲಿದೆ ದೃಢವಾಗಿ ನನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಾನು ಯಾರ
ಆಸರೆ ಬಯಸದೇ, ಓಡಲಿದೆ, ಜಿಗಿಯಲಿದೆ, ಹಾರಲಿಕ್ಕಿದೆ ಮೇಲೆ.
ನಡೆವಾಗ ಎಡವಿದ್ದು, ಉಳುಕಿದ್ದು, ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಬಿದ್ದದ್ದು ಸೋಲೆ?
ಏನಲ್ಲ, ನಡೆವ ದಾರಿಯಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ಸವಾಲು ಅಷ್ಟೆ.
ದಾರಿ ಹೀಗೇ ಇರುವುದು ನಾಳೆಯೂ, ನೆಲ - ಬಾನು
ಇಲ್ಲೇ ಇರುವುದು ನಾಳೆಯೂ, ಇತಿಹಾಸದ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ
ಇನ್ನೂ ನೂರಾರು ಹಾಳೆಯೂ.

ಚಿತ್ತಾದರೆ ಅಳಿಸಿ ಅಥವಾ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಸಿ
ಹೊಸ ಸಾಲು ಬರೆಯಬಹುದು. ಎಡವಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಮೈ ಕೊಡವಿ
ಎದ್ದು ನಡೆಯಬಹುದು. ಪೂರ್ಣವಿರಾಮ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟರೂ ವಾಕ್ಯ
ಮುಗಿಯಿತೆಂದಲ್ಲ, ಮತ್ತೊಂದರ ಆರಂಭವೂ ಆಗಬಹುದು.
ದಾರಿಯಿದೆ ಇನ್ನೂ, ಗಟ್ಟಿ ಇದೆ ಬೆನ್ನು,
ನಿನ್ನ ಆರೈಕೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಹಾರೈಕೆ
ಇದ್ದರೆ ಸಾಕಮ್ಮ ಗೆಲ್ಲುವೆ ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ!
ಗೆದ್ದು ಸಂಪಾದಿಸಿ ತರುವೆ ಜಗದ ಚಪ್ಪಾಳೆ!

Thursday, August 22, 2019

ಪ್ರತಿಮೆ

ಸಾವರಕರ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಮಸಿ ಬಳೆದನಂತೆ
ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ಒಬ್ಬ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ
ಓದಿದರೆ ನಗು ಬರಲಿಲ್ಲ, ಅಳು ಬರಲಿಲ್ಲ,
ಆವರಿಸಿದ್ದು ಗಾಢ ವಿಷಾದ ಕೂಡ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,
ತುಂಬಿಕೊಂಡದ್ದೊಂದು ಖಾಲಿತನ ಅಷ್ಟೆ.

ಅನ್ನಿಸಿತು
ಪ್ರತಿಮೆಗಳಿರುವುದೇ ಮಸಿ ಬಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕಲ್ಲವೆ,
ಕಾಗೆ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳ ಪಿಷ್ಟ, ಮಳೆ ಗಾಳಿ ಚಳಿ ಬಿಸಿಲಿನ ಕಷ್ಟ
ಅನುಭವಿಸಿ ಹದವಾಗಲೆಂದೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೇನೋ
ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ದೇಶದಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಜಾತ್ರೆ ಕಂಡಾಗ.
ಸಾವರಕರರ ಪ್ರತಿಮೆ ನಿಲ್ಲಿಸದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಪಾಪ,
ಆ ಹುಡುಗ, ಆ ಶಾಯಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕಾದರೂ
ಬಳಸಿ ಉದ್ಧಾರವಾಗಬಹುದಿತ್ತು.

ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಸಿಷ್ಟ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ,
ಭರದ್ವಾಜ, ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಗೋತ್ರ...
ಯಾರ ಪ್ರತಿಮೆಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಅಂತಲೂ
ಯಾರಿಗೂ ಅನಿಸಿಲ್ಲ, ಹೋಗಲಿ ವ್ಯಾಸ
ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಕಾಳಿದಾಸರ ಪ್ರತಿಮೆಯಾದರೂ
ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಅಥವಾ ವೃದ್ಧರೆಂದು ಕನಿಕರಿಸಿ
ಕೂರಿಸಬಹುದಿತ್ತು, ಅದನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಜನ
ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಬುದ್ಧಿವಂತರು!

ಅಥವಾ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳವರಂತೆ ಲೆನಿನ, ಸ್ಟಾಲಿನ, ಮಾವೋ ಜೆಡಾಂಗರ
ಆಕಾಶದೆತ್ತರ ಪ್ರತಿಮೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಂತೆ ಯಾರಿಗೂ ತಲೆ
ಕಾಣದಂತೆ ಒಂದೆರಡು ಸಾವಿರ ಅಡಿಗಳಷ್ಟುದ್ದ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಕೆತ್ತಿ
ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರೆ ಮಸಿ ಬಳೆಯುವವರೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿತ್ತು,
ಮಸಿ ಜೊತೆಗೆ ಏಣಿ ತರುವ ಶ್ರಮ ಬೇಡವೆಂದು
ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಿನ್ನಹ ಇಷ್ಟೆ:
ನಾನು ಸತ್ತರೆ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಮೆ ಮಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ,
ಗೋರಿಗೊಂದು ಮಂಟಪ ಕಟ್ಟಿ ಹೂಮಾಲೆ ಹಾಕಿ
ಪೂಜಿಸಬೇಡಿ. ಯಾರೋ ಮುಂದಿನ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ
ನನ್ನ ಗುರುತಿಲ್ಲದ ಜನ ಶಾಯಿ ಎರಚಿ (ಅಥವಾ ಕೀಬೋರ್ಡಿನಿಂದ
ತಲೆ ಮೊಟಕಿ) ಚಪ್ಪಲಿ ಅಥವಾ ಶೂಗಳ ಹಾರ ಹಾಕಿ
ಗೌರವ ಸಮರ್ಪಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬೇಡಿ. ನಾನು, ಇನ್ನೂ ನೂರಾರು
ವರುಷ ಒಂದಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಅಪಥ್ಯವಾಗಿ, ನೆರಳಾಗಿ, ಭೂತವಾಗಿ, ಹಿಡಿಯಲಿಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕದ
ಪಿಶಾಚಿಯಾಗಿ ಕಾಡಬೇಕಿದೆ, ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಿ. ನನ್ನನ್ನು
ಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಕ್ಕಿಸಬೇಡಿ, ದಮ್ಮಯ್ಯ. 

Saturday, February 21, 2015

ಹಾಯ್ಕುಗಳು: ಬಾಹುಬಲಿ ಮರ

ಎಲೆ ಕಳಚಿ ಸತ್ತಂತೆ ನಿಂತಿರುವ
ಮರದಲ್ಲಿ ಎಂದೋ
ಬಾಳಿದ್ದ ಸಂಸಾರದ ಗುರುತುಗಳು
.
.
ಚಳಿ ಕಳೆದದ್ದೇ ತಡ
ಬರುಬತ್ತಲಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ ಈ
ನಾಚಿಕೆಗೆಟ್ಟ ಮರ
.
.
ಏಸುವಿನ ತಲೆಯ ಮುಳ್ಳಿನ
ಕಿರೀಟದಂತೆ ಈ ಬತ್ತಲೆಮರದಲ್ಲಿ
ಗೂಡುಗಳ ಗೊಂಚಲು
.
.
ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆಯಿತೆಂದು
ದಳದಳ ಅತ್ತು ಉದುರಿದ
ಕಂಬನಿಯಂತೆ ಈ ಎಲೆ
.
.
ಪೂನಂ ಪಾಂಡೆಯಂತೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟು
ಮುರಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಿದೆ
ಶಿಶಿರದ ಮರ
.
.
ಈ ಶಿಶಿರ ದುಶ್ಶಾಸನ
ಸೆಳೆಸೆಳೆದು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ
ಬಾರಯ್ಯ ವಸಂತ ಬೇಗ
.
.
ತಿರುಪತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಲಾಗಿ ಕೂತ
ತಲೆಗಳಂತೆ
ಶಿಶಿರದ ಮರಗಳು
.
.
ಮರಕ್ಕೆ ಹೆರಿಗೆಬೇನೆ
ಸೂಲಗಿತ್ತಿ ಶಿಶಿರ
ಸೀರೆ ತೆಗೆಸಿದ್ದಾನೆ
.
.
ವಿರಾಗಿ ಬಾಹುಬಲಿಯಂತೆ ನಿಂತಿದೆ
ಮರ ಎನ್ನುವಾಗಲೇ ಕಂಡಿತೊಂದು
ಎಳೆ ಚಿಗುರು
.
.
ಮರದ ಮೈಗೆ ಅಸಾಧ್ಯ ತುರಿಕೆ
ಬಟ್ಟೆ ಕಳಚಿದೆ, ಒಳಗಿಂದ
ಚಿಗುರು ಹುಟ್ಟಿದೆ

Sunday, February 15, 2015

ಉರಿ

ನಾನು ಪುಸ್ತಕ ಸುಡುತ್ತೇನೆಂದಾಗ ತಡೆದ ಧೀರರೇ..ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ

ಈ ಪುಸ್ತಕ ಸುಟ್ಟಿದೆ ನನ್ನ 
ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿ
ಸುಟ್ಟಿದೆ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ
ಭ್ರಮಣಿಸುತ್ತ, ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಲ್ಲಲಾಗದೆ
ಕುಸಿದಿದ್ದೇನೆ ನೂರಾರು ಸಲ
ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ ನೂರಾರು ಪುಟ ರದ್ದಿ

ಕಾಡಿದೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ ದಿನರಾತ್ರಿ
ಬೇಡದ ಕನಸಾಗಿ, ಮೂಗಿನ ಮೇಲಿನ ಕುರು-ವಾಗಿ
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕುರುಕ್ಷ್ಟೇತ್ರವಾಗಿ 
ಕಂಕುಳಡಿಯ ಬೊಕ್ಕೆಯಾಗಿ
ಪೃಷ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಉರಿಹುಣ್ಣಾಗಿ, ಕಾಡಿದೆ
ಕೂಡಲಾಗದಂತೆ

ಈ ಪುಸ್ತಕ - ಬೇತಾಳನಂತೆ ನನ್ನ 
ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಕಾಡಿದಾಗ
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅರಳುವ 
ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಚಿವುಟಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ; ಒಳ್ಳೆಯತನ
ತರಿದು ಎಸೆದಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನೊಳಗಿನ ಅರ್ಜುನ ಈ
ಸಾವಿರದೆಂಟು ಹೆಂಡಿರ ಗಂಡನನ್ನು ಭಗವಾನ
ನೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಸಹಿಸದೆ ಪರಪರ
ಕೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಬರಿದೆ
ಉರಿದು ಬೂದಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ

ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ ಆಗ? ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆ
ತೋರಿದ್ದಿರಾ ಆಗ? ಈ ಪುಸ್ತಕ ನನ್ನ ಅಣುಅಣು
ವನ್ನೂ ಸುಟ್ಟು ಮಿದುಳನ್ನು ಹಪ್ಪಳದಂತೆ
ಕಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬಂದಿರಾ ನೀವು?

ಸಾಯುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತೊಟ್ಟು ನೀರು ಸಿಕ್ಕ
ದಿದ್ದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ; ಬೆಂಕಿ
ಯಲ್ಲಿ ಹವಿಸ್ಸಿನಂತೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ
ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದೆ ನನ್ನ; ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ, ಸವಾಲಾಗಿ
ನಿಂತಿರುವ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು
ಸುಡದೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲ; ಆಮೇಲೂ ಸಿಕ್ಕುವುದು 
ಖಚಿತವಿಲ್ಲ

ಆದರೂ ಸುಡುತ್ತೇನೆ; ಎಲ್ಲಿ ತನ್ನಿ ಸೀಮೇಎಣ್ಣೆ, ಬೆಂಕಿ
ಕಡ್ಡಿ; ಕೊಳ್ಳಿ; ಡೈನಮೈಟು; ಬಂದೂಕು; ಹಗ್ಗ; ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳ
ಉಗ್ರಾಣದೆಲ್ಲ ಸಾಮಗ್ರಿ. ತನ್ನಿ. ಸುಟ್ಟೇಹಾಕೋಣ.
ಆಮೇಲೆ ಜೀವನ ಇಡೀ ಉರಿದರೂ 
ಪರವಾಯಿಲ್ಲ.

Thursday, January 1, 2015

ಹೊಸವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ಗಪದ್ಯ

ಸತಾಯಿಸುವುದು, ಬೇಜಾರು ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ
ಅದೂ ಹೊಸವರ್ಷದ ಮೊದಲ ದಿನ
ಅಂತ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಗೆಳೆಯನ ಜತೆ
ಅದೇನೋ ಸುಡುಗಾಡು ಕೆಫೆಗೆ

ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ
ನಾನು ಮೊಸರನ್ನ ಪ್ರಿಯ, ತಂಬುಳಿ ಮಾಡುವುದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಾಕು
ವರುಷಾನುಗಟ್ಲೆ ನಿಮ್ಮ ಜತೆ(ಗೇ ಇದ್ದು) ಸುಖಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಎದೆಕೊಡಬಲ್ಲೆ

ಹೋಗಿದ್ದೆ ಅಂದೆನಲ್ಲ, ಮೂರು ಸಾವಿರ ಖರ್ಚು ಇಬ್ಬರಿಗೆ
ಗೊತ್ತಲ್ಲ ಕೋರಮಂಗಲ, ಇಂದಿರಾನಗರಗಳ ಥಕಥಕ ಬೆಳಕಿನಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ
ಕಾಣುವಂತೇ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ ದೊಡ್ಡ ಕತ್ತರಿ, ಕೊಡಲಿ, ಪಿಕಾಸಿ
ನಮ್ಮಂತ ಜನ ಹೋಗಿ ಕೊರಳೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆಂದು

ಆ ಬೆಳಕು, ಥಳಕು, ತೊಡೆ ಕಾಣುವ ಚಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಡ್ಯಾಡಿಯ ಜತೆ ಕೂತ
ಮಗಳು, ಸಿಗರೇಟು ಹೊಗೆ ಸುರುಳಿ
ಸುರುಳಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡಿನ ಕೊರಳು ಸುತ್ತುವ
ಹುಡುಗಿ, ಅವಳು ಬೀಳುವುದನ್ನೆ ಬಲೆಗೆ -
ಕಾಯುತ್ತ ಜೊಲ್ಲೊರೆಸುತ್ತ ಕ್ಯಾಮರಾ ಆಡಿಸುವ
ಯುವಕ, ಮೇಜೊರೆಸುವ ಹುಡುಗನ ನಡುಗು ಕೈ
ಯಲ್ಲಿ ಚಿಂದಿಯಾದ ಒಂದಷ್ಟು ಹಸಿಕನಸು

ಹ್ಯಾಪೀ ನ್ಯೂ ಇಯರುಗಳ ಬಡಿವಾರ,
ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕಾರ್ಡುಗಳ ಅಂಡುಜ್ಜಿ ತೆಗೆವ ಕ್ಯಾಷಿಯರನ ಯಂತ್ರ,
ಪಾರ್ಕಿಂಗಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿಯ ಆಸೆಗಣ್ಣು, ಹೊರಗೆ
ಬಂದರೆ ಅದೇ ರಗಳೆಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು, ಹಾರನ್ನುಗಳ ಜಡಿಮಳೆ,
ಬಂಗಾಳಿ ಗೃಹಿಣಿಯಂತೆ ನಿತ್ಯ ಕೆಂಪುಟ್ಟ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕಂಬ
ಪಕ್ಕದವನ ಟಿಂಟೆಡ್ ಗ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ನನ್ನದೇ ಬೆದರುಬಿಂಬ

ಬಂದೆ ಮನೆಗೆ, ಹೋಗಿದ್ದೆ ಯಾಕೆ ಅನ್ನುವುದೇ
ರೇಜಿಗೆ ಹಿಡಿಸುವಷ್ಟು ಕಂತಿಹೋಗಿದ್ದೆ
ಹೊಸವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು
ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ ಮಾರಾಯ, ಅಂತ ಮನಸ್ಸು
ಹುಳ್ಳಹುಳ್ಳಗೆ ತೇಗುತ್ತ ಸಮಾಧಾನಿಸಿತು

ಹೊಸವರ್ಷ ಅಂದರೆ ನೋಡಿ ಇಷ್ಟೆ -
ಎದೆಮೇಲೆ ಬಿಳಿಬಟ್ಟೆ ಇಳಿಸಿ
ಚಾಕು-ಚಮಚಗಳನ್ನು ಎಡಬಲದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು
ತಯಾರಾಗಿ ಹಸಿದು ಕೂತವನೊಬ್ಬ
ಅವನೆದುರು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಿಮೇಲು ಮಲಗಿ
ಅರೆದ ಮಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೆದ್ದು ಅಂಡುಸುಟ್ಟು
ಆಕಾಶ ನೋಡುವವನೊಬ್ಬ.

Wednesday, October 29, 2014

ರಾಧೆಯ ಶೋಕ

ಗೋಪಾಲ ಹೇಳು, ಎದೆ ಹಗುರ ಮಾಡು 
ನೀನೋಡುತಿರುವೆ ಎಲ್ಲಿ? 
ಈ ಗೋಪಬಾಲೆ ನಿನಗಾಗಿ ಕಾದು 
ಬತ್ತಿದೆನು ಯಮುನೆಯಲ್ಲಿ 

ನಿನ್ನ ಬೆರಳಾಟವಿಲ್ಲದೆ 
ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟಿದೆ ಸೆರಗಂಚು 
ನಿನ್ನ ಕೊಳಲ ದನಿಗದುರುವ 
ಕಿವಿಗಳಿಗೂ ತುಸು ಸಿಹಿ ಹಂಚು 

ಬತ್ತಿದ ಕೊಳದ ಒಡೆದ ತಳದಂತೆ 
ಏತಕೆ ಈ ಮೌನ?
ಕಡಲ ನಡುವಲ್ಲಿ ಹಾಯಿ ಹರಿಯದಿರು 
ಮುಂದುವರೆಸು ಯಾನ. 

ರಾಧೆಯೊಳಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ ಯಮುನೆ 
ದುಃಖದ ತೆರೆಗಳ ಹೊತ್ತು 
ದುಂಬಿಗಳಿಲ್ಲದ ತೋಟದಲರಳಿದ 
ಹೂವಿಗಷ್ಟೆ ಅದು ಗೊತ್ತು 

ಬರುವನೆಂದು ಬಂದಾನೇ ಎಂದು 
ಕಾದಿರುವಳು ರಾಧೆ 
ಹೇಳದೆ ಹೋಗೇಬಿಡುವೆಯ? ಮರೆತೆಯ?
ನಾನೇಕೆ ಬೇಡವಾದೆ?

ಈ ಬೆಳುದಿಂಗಳು, ಈ ಬೃಂದಾವನ 
ತರುಲತೆಪಕ್ಷಿಯ ಶೋಕ 
ಕಂಡೂ ಕಂಡೂ ಹೋಗೇ ಬಿಡುವೆಯ?
ಕರೆಯಿತಾವ ಲೋಕ?

ಕುಳಿರ್ಗಾಳಿಯ ಕುಲುಮೆಯಲ್ಲಿ 
ಕೂತಿರುವೆನು ಕಲ್ಲಾಗಿ 
ಒಡೆದೆರಡಾದ ಬಿದಿರಿನ 
ಪ್ರೇಮಾಲಾಪದ ಸೊಲ್ಲಾಗಿ. 

(ಒಂದು ಹಳೆ-ಅಸ್ಸಾಮೀಸ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಪದ್ಯದ ಭಾವಾನುವಾದ)